تو چیستی که من از موج هر تبسم تو      بسان قایق سرگشته روی گردابم!

       تو در کدام سحر ،بر کدام اسب سپید             تو را کدام خدا؟      تو از کدام جهان؟

           تو در کدام کرانه ،تو از کدام صدف                  تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟

              تو از کدام سبو؟                                      من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!

                  چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه!            مدام پیش نگاهی ،مدام پیش نگاه!

                      کدام نشأه دویده ست از تو در تن من؟       که ذره های وجودم تو را که می بینند،

                          به رقص می آیند، سرود می خوانند!        چه آرزوی محالی است زیستن با تو

                                                    مرا همین بگذارند یک سخن با تو؛

         به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!                    به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!

              بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف !                        ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟

                 تو را به هر چه گویی تو، به دوستی سوگند           هر آنچه از من بخواه، صبر مخواه.

                     که صبر ،راه درازی به مرگ پیوسته ست!               تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه

                                            تو دور دست امیدی و پای من خسته ست.

                                            همه وجود تو مهر است و جان من محروم

                                             چراغ چشم تو سبزست و راه من بسته ست

کاش آسمون حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار

گونه های خشک کویر می کرد.کاش دلها آنقدر

صاف بودکه دعاها قبل ازپایین اومدن دستها مستجاب می شد

کاش مهتاب با کوچه های  تاریک شب آشنا تر بود.کاش بهار

آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد.

کاش در قاموس غصه ها, شکوه لبخند در معنی داغ اشک

گم نمی شدکاش مرگ معنای عاطفه را می فهمید کاش...کاش ...کاش......